Leoš Janáček był czeskim kompozytorem. Miał bardzo pozytivny stosunek do uzdrowiskowego miasta Luhačovice, gdzie często przebywał. Lubił wędrować po okolicy i wsłuchiwać się w śpiew ptaków. Siadywał na ławeczkach i na kartkach papieru czy mankietach koszul zapisywał melodie, do których inspirowało go otoczenie. Luhačovice odegrały w życiu Leoša Janáčka ważną rolę. Poznał tu kilka kobiet, które głęboko go poruszyły i były jego inspiracją. W Luhačovicích leczył struny głosowe, nosogardło i bolesne stawy.
Janáček po raz pierwszy odwiedził uzdrowisko prawdopodobnie w 1886 roku na zaproszenie swojego stryja Jana Janáčka, proboszcza z Vnorov. Stałym gościem stał się dopiero od 1903 roku. Z małymi wyjątkami przebywał tu co roku podczas letnich wakacji, aż do swojej śmierci w 1928 roku. Łącznie dwadzieścia pięć razy. Uzdrowisko, zaprojektowane przez architekta Dušana Jurkoviča, było centrum spotkań wybitnych czeskich osobistości. Dużo czasu spędzał razem z małżeństwem Veselých. W 1908 roku poznał Marię Calmę Veselą, żonę ówczesnego dyrektora uzdrowiska. Oczarował go pięknem jej głosu, wdziękiem i inteligencją. Dzięki niej opera „Její pastorkyňa”, przemianowana na „Jenůfa”, zabrzmiała na deskach Teatru Narodowego. Marie Calma miała nadzieję, że to właśnie ona dostanie rolę tytułową. Kompozytor dał pierwszeństwo innej śpiewaczce, a małżonkowie ostatecznie nie zostali nawet zaproszeni na premierę.
Podczas swojej pierwszej wizyty został zakwaterowany w wili Vlastimila. Łącznie pięć razy tu mieszkał. Powstała jako pierwsza budowla słowackiego architekta Dušana Jurkoviča. To tutaj kompozytor rozpoczął pisanie dzieła „Zápisník zmizelého” (Pamiętnik zaginionego). Obecnie willa służy najmłodszym pacjentom. Najczęściej jednak Leoš Janáček spędzał uzdrowiskowe pobyty w Domu Augustiańskim, gdzie w latach 1922 i 1926 napisał „Liszkę Bystroušku” i słynną „Mszę Glagolityczną”. Te operowe kompozycje są zwieńczeniem jego całożyciowego dzieła i do dziś wpływają na światową twórczość muzyczną. Odwiedzał także hotel nazwany na cześć swojego dobrego przyjaciela – Dom Bedřicha Smetany. Mieszkał również w Domu Jurkoviča, wcześniej zwanym Domem Jana. Ten znajduje się w samym sercu Placu Uzdrowiskowego w pobliżu kolonady uzdrowiskowej. Jednokrotnie Janáček odwiedził również willę Jestřabí, która znajduje się naprzeciwko Łaźni Słonecznych i Rzecznych. Po raz ostatni kompozytor przebywał w uzdrowisku w 1928 roku.
Już pierwszą wspomnianą ważną osobą dla kompozytora była Marie Calma Veselá. Przyczyniła się do początku sławy Janáčka. W uzdrowisku spotkał także dwie urocze kobiety o imieniu Kamila. Historia życiowa Kamily Urválkové stała się tematem jego kolejnej opery „Osud”. Pierwszy akt tej kompozycji rozgrywa się właśnie na kolonadzie w Luhačovicích. Swoją drugą muzę, Kamilę Stösslovou, spotkał w 1917 roku w praskiej dzielnicy, a ich długoletnia przyjaźń stopniowo przerodziła się w głębokie uczucie.
Na cześć kompozytora od 1992 roku organizowany jest corocznie festiwal muzyczny pod nazwą „Festiwal Janáček a Luhačovice”. Festiwal należy do prestiżowych wydarzeń muzycznych w Czechach. Podczas imprezy prezentowany jest bogaty program, w którym w Teatrze Uzdrowiskowym pojawiają się różnorodne gatunki dramatyczne i muzyczne. Stałym miejscem inauguracji jest popiersie Leoša Janáčka. Znajduje się w pobliżu Inhalatorium. Jest wykonane z marmuru i brązu. Jego autorem jest Karel Pokorný, a powstało w 1954 roku.
