Historia i rozwój uzdrowiska Luhačovice

Stručná odpověď

Luhačovice to morawskie uzdrowisko, którego historia sięga VII–VIII wieku. Nazwa miasta prawdopodobnie pochodzi od imienia założyciela rodu. Przez wieki teren pozostawał słabo zaludniony, leżąc na obrzeżach strefy przygranicznej.

Luhačovice – początki regionu

Można wymienić kilka teorii dotyczących pochodzenia nazwy miasta. Najczęściej jednak podaje się, że nazwa pochodziła od imienia założyciela rodu. Pierwsze wzmianki o osadnictwie w tym regionie pochodzą już z VII i VIII wieku, jednak przez stulecia kraina była niezamieszkana. Luhačovice leżały na skraju obszaru przygranicznego. Osady były więc bardzo często nękane wrogimi najazdami. Pierwszą pisemną wzmiankę o Luhačovicach datuje się na rok 1412. Źródłem utrzymania w górzystym regionie było hodowla bydła i sadownictwo – znaki związane z utrzymaniem można znaleźć również na pieczęci: rozłożyste drzewo z jabłkami, po prawej stronie sierp, a po lewej lemiesz pługa.

Rodzina Serenyiów w Luhačovicach

Pisał się rok 1629, kiedy majątek nabył Gabriel Serenyi, w którego rodzinie pozostawał aż do roku 1945. Ród Serenyiów przyczynił się do największego rozwoju miejscowości. Zdali sobie sprawę ze znaczenia leczniczych wód mineralnych a także wpływu na działalność gospodarczą. Hrabia Ondřej Serenyi zlecił uporządkowanie pierwszego leczniczego źródła i nazwał je Bublavý. Później zostało przemianowane i obecnie jest znane pod nazwą Amandka. Serenyiowie często wybierali nazwy źródeł według członków szlacheckiego rodu. Około roku 1860 zostało odkryte i uporządkowane kolejne źródło. Najpierw nosiło nazwę Główne – dziś jedno z najważniejszych źródeł uzdrowiska znane jest jako Vincentka.

Wieści o leczniczym działaniu źródeł rozprzestrzeniły się po okolicy i wkrótce zaczęli przyjeżdżać pierwsi goście. Jednak na kilkudniowe pobyty brakowało zakwaterowania, obiektów gastronomicznych i urządzeń leczniczych. W tym celu została wybudowana gospoda z kilkoma pokojami w pobliżu źródła. Pod koniec XVIII wieku ruch budowlany się nasilił i powstało wiele nowych budowli – Zameczek, dom Vincenca, kapliczka Świętej Elżbiety. Dźwięk dzwonu na jej wieżyczce oznajmiał początek i koniec dnia leczniczego. Goście domagali się coraz większego komfortu. W ten sposób uzdrowisko stopniowo się powiększało.

Uzdrowiskowa spółka akcyjna

Pod koniec XIX wieku uzdrowisku groził upadek. Przekształcenie w spółkę akcyjną w roku 1902 było znaczącym kamieniem milowym. Wybudowano linię kolejową Újezdec u Luhačovic – Luhačovice. Przewodniczącym rady nadzorczej został wybrany Otto Serenyi, dyrektorem uzdrowiska został dr František Veselý. Wszyscy dążyli do maksymalnego rozwoju, wyposażenia i wysokiego poziomu leczniczego.

Dušan Jurkovič

Marzenie o nowoczesnym uzdrowisku razem z nimi realizował także słowacki architekt Dušan Jurkovič. Jego malownicze dzieła nadały Luhačovicom niepowtarzalny charakter. Wyostrzał wyczucie środowiska i rozumienie miejsca. Jego starania o zrozumienie przyrody i środowiska, a także starania o zrozumienie ludzi, dla których tworzył, można dostrzec podczas zwiedzania domu Jurkovića dawniej domu Jana na Placu Uzdrowiskowym. Jego styl można odnaleźć także w uroczych Łaźniach Słonecznych, budynku Jestřabí czy w willi Chaloupka.

Ważne kamienie milowe w rozwoju miasta i okolic

W roku 1928 została ukończona budowa zapory w Luhačovicach. 3 lata później miasto zostało zelektryfikowane. Na Placu Uzdrowiskowym wyrósł Dom Towarzyski a po II wojnie światowej uzdrowisko może się poszczycić Wielką Kolumnadą. I właśnie okres II wojny światowej był dla miasta, jak i reszty republiki, okresem stagnacji. Po wyzwoleniu rozpoczyna się dla uzdrowiska w Luhačovicach nowy etap rozwoju. Wielką i Małą Kolumnadę łączy hala z bijącym źródłem Vincentka. Uzdrowisko Luhačovice może się obecnie poszczycić pierwszeństwem największego uzdrowiska morawskiego i czwartym co do wielkości uzdrowiskiem w Czechach.